هوش مصنوعی عاملی فکر نمی کند … حدس می زند (در اینجا راه حل است)

اکثر مردم فکر می کنند هوش مصنوعی عاملی استدلال است.
بیش از حد به آن فکر می کنند.
این واقعاً فقط حدس زدن ساختار یافته است، با سرعت.

نمایندگان می توانند کار را به مراحل تقسیم کنند.
آنها می توانند برنامه بنویسند.
آنها می توانند ابزار را صدا کنند.

اما برنامه ریزی قضاوت نیست.
و پیش بینی مسئولیت پذیری نیست.

این شکاف برای محتوا خوب است.
«احتمالاً درست» معمولاً به اندازه کافی خوب است.

در امور مالی، قانون و رعایت سریع شکست می خورد.
زیرا ریسک شما پاسخ اشتباهی نیست.
ریسک شما پاسخی است که نمی توانید توضیح دهید.

این تغییری است که من در سیستم‌های واقعی کار می‌کردم.
به عوامل اجازه دهید قسمت های درهم و برهم را هماهنگ کنند.
سپس تصمیم نهایی را به چیزی قطعی موکول کنید.

به قواعد و دانش منسجم فکر کنید.
به منطق نسخه شده فکر کنید.
به گزارش های حسابرسی فکر کنید.
رسیدها را در نظر بگیرید.

یک مثال ساده
یک نماینده یک تراکنش را به عنوان “احتمالا مشکوک” علامت گذاری می کند.
این یک حدس است.
لایه قطعی باید پاسخ دهد.
کدام قانون باعث شد.
کدام فیلدهای داده مطابقت دارند.
کدام نسخه خط مشی اعمال شد.
چه شواهدی ذخیره شد.

↓ یک چارچوب عملی که می توانید پیاده سازی کنید.
↳ از عوامل برای بازیابی، خلاصه کردن و تریاژ استفاده کنید.
↳ از قوانین قطعی برای تایید، رد و آستانه استفاده کنید.
↳ هر ورودی، قانون و خروجی را برای پخش مجدد ذخیره کنید.
↳ برای هر ادعا به نقل قول نیاز است.

شما به هوش مصنوعی که “فکر می کند” نیاز ندارید.
شما به سیستمی نیاز دارید که بتواند اثبات کند.

کجای «احتمالاً درست» در سازمان شما غیرقابل قبول است؟